5 ritmes

Een gesprek met Jonathan Horan

Jonathan Horan
(Jonathan Horan is de zoon van Gabrielle Roth, de "moeder" van de 5 ritmes.)


Hoe was het om op te groeien met de 5 Ritmes?
Opgroeien met de 5 Ritmes was voor mij een fantastische manier om op de wereld te zijn. Het was een ongelooflijke uitlaatklep en ik ben ontzettend dankbaar voor die hele ervaring.

Mijn overgangsrites van kindertijd tot volwassenheid, van student tot lesgever, van ontvanger tot gever werden allemaal opgevangen in de workshops. En ik heb ook al zoveel mensen bij de groep zien aansluiten, zichzelf in de arm zien nemen, en net zoals ik, zien transformeren van een ik-houding naar een grootsere, diepere manier om met de wereld in verbinding te treden. Om nog maar niet te spreken van de doorbraak, de veranderingen en het waarachtig thuiskomen waarvan ik getuige ben geweest op vele dansvloeren over de hele wereld. Mijn oprechte dank daarvoor.

In het begin van de jaren zeventig groeide ik op in Esalen, de plaats waar Gabrielle, Fritz Perls, Aldous Huxley, Ida Rolf, Gregory Bateson, Joseph Campbell, Stan Grof en zovele anderen hun werk aan het onderzoeken en verfijnen waren. Daardoor werd ik blootgesteld aan de uiterste grens in het persoonlijke groeiproces. Al die persoonlijkheden hebben zonder twijfel een blijvende indruk nagelaten.

Anderzijds kwam ik als vijfjarige oog in oog te staan met heel wat oudere mensen die op de rand van een inzinking stonden, op kussens klopten, schreeuwden, in een verwerkingsproces zaten en hun lichaam voor de eerste maal als therapie begonnen te verkennen net nadat therapie uitgevonden was.

Ieders werk straalde een andere vibratie uit. Vanuit het oogpunt van een kind ging er een natuurlijke betovering uit van de vibratie van Gabrielles werk. Al de kinderen in Esalen dromden samen en gluurden door de ramen en slopen haar zaal binnen om te dansen. In tegenstelling tot Humpty Dumpty herstelden de aanwezige volwassenen zich en genoten ervan. Mensen van alle leeftijden leken geïnteresseerd in elkaar. Ze spraken zelfs met ons!

Op m’n achtste nam ik deel aan m’n eerste workshop. Mijn grootvader stond op het punt te sterven en m’n moeder had verdriet, maar was aanwezig, en ik wilde enkel in haar nabijheid zijn. Dus deed ik mee. Het was een ongelooflijke ervaring om aan alle oefeningen deel te nemen en door de volwassenen als een gelijke te worden beschouwd. Op de één of andere manier werden de dingen waarmee ik worstelde, bevestigd.

Op m’n dertiende had ik nog niet de wijsheid en het inzicht om de vele uiteenlopende zaken die in me omgingen, uit te drukken en ik waardeerde dan ook ten volle het fysieke van het werk. Het was zo’n enorme zuivering van de pijnlijke puberteitsprocessen die we allen beleven. Ik kon duidelijk maken of ik geaard of niet geaard was, me open of gesloten voelde, me bang of opgewonden voelde, in de schaduw of in het licht stond. Dat was gewoonweg fantastisch. De zaadjes van iets heiligs werden bij me ingeplant.

Stel je voor dat terwijl je opgroeit iedereen om je heen, ook je ouders, voortdurend alles loslaat en van zich afschudt. Ik spreek voor alle kinderen in de wereld, voor alle tieners; dat was gewoonweg geweldig! Het is al moeilijk genoeg om je eigen rugzak te dragen, om maar niet te spreken van de bagage van je ouders.

Toen ik deelnam aan de workshops hadden Gabrielle en ik een ander soort relatie. We waren moeder en zoon, en nu waren we ook lesgever en leerling en tussen de workshops door waren en zijn we de beste vrienden. Ik genoot er echt van om haar als mentor te hebben; het was een echte uitdaging voor me. Iedereen weet hoe angstaanjagend het is voor een tiener om zich bloot te geven, maar iedereen in de ruimte deed dat, dus waarom ik ook niet? Dat gaf me vertrouwen in m’n kwestbaarheid en in m’n bereidheid om te zien en gezien te worden.

Op 18-jarige leeftijd wist ik dat ik lesgever wilde worden, ook al was ik toen een professioneel acteur. Het was iets natuurlijks dat door me heen stroomde, maar voorlopig was ik tevreden om leerling te zijn. Enkele jaren later verraste Gabrielle mij tijdens een Mirrors-workshop toen ze me vroeg om de deelnemers ‘repetition’* aan te leren. Sinds m’n dertiende studeerde en gebruikte ik ‘repetition’ wel als een acteertechniek, maar dat was een grote stap. Na de eerste sessie vond ik het vertrouwen in dat stuk van mezelf. Ik voelde mijn openhartigheid, mijn humor, mijn empathie, en mijn onschuld. Mijn werelden botsten en werden één. Op die manier kon ik iedereen echt laten meegenieten van al wat ik tot dan geleerd had.

Enkele jaren later, rond m’n twintigste, had ik een zwaar ongeluk met de snowboard en ontwrichtte ik m’n knie. Dat was de begrenzing van mijn sterfelijkheid. En in m’n angst nooit meer te kunnen lopen, viel ik terug op dat werk om me erdoorheen te helpen. Ik steunde op m’n moeder, maar deze keer was het op de moeder binnenin me. Dag na dag, angst op angst, dwong ik mezelf opnieuw te dansen, te surfen, te dromen. Door deze blessure werd ik geïnspireerd om de liefde en de lessen die ik gekregen had, terug te geven. Zo kwam ik terecht in de wereld van het lesgeven in de 5 Ritmes. De zeven daarop volgende jaren startte ik geleidelijk aan met mijn eigen workshops en lessen. Intussen bleef ik als leerling met m’n moeder en andere lesgevers samenwerken.

Nu ben ik vooral bezig met het behouden van de integriteit en de spirit van het werk en dat door te geven aan de leraren tijdens de trainingen evenals aan al mijn studenten. Ik geniet er echt van om les te geven samen met Gabrielle, die zich op het toppunt van haar bloei bevindt . Eigenlijk is er niets leukers dan met haar te praten over het werk en is er niets lonenders dan deel uit te maken van zo’n verbazingwekkende groep.

Wat is voor jou het belangrijkste ritme op dit ogenblik en waarom?
Staccato. Vloeiend is mijn stijl, mijn kern en de natuurlijke balans voor me is de integratie van het Staccato-ritme. Zo leer ik duidelijk te zijn in mijn hart als persoon, vriend, minnaar, lesgever en verzorger van deze aarde. De echtheid van de discipline en focus van staccato bezorgt me een grote vrijheid en geeft me inzicht in wat me te doen staat en in wat ik wil.

Je geeft regelmatig les in Europa. Wat is het verschil met lesgeven in de States?
Het fantastische aan lesgeven in Europa is dat het compacter is. Er zijn meer lesgevers en 5 Ritmes-gemeenschappen die de specificiteit van de ritmes permanent doorgeven in de lessen en workshops. Amerika is gigantisch groot en uitgestrekt. Dat maakt het voor de mensen veel moeilijker om er heel intensief en regelmatig mee bezig te zijn. In Europa zijn mensen meer in hun lichaam geworteld en hun lichaam is meer geworteld in de 5 Ritmes. Dat geeft de mogelijkheid om heel diep te gaan in om het even welke richting. Hoe ik het ervaar, zijn Europeanen open en toegankelijk op een manier die ik begrijp. Werken met jullie is dan ook een fantastisch geschenk, vooral in de meer gevorderde workshops. Er is natuurlijk steeds een taalbarrière, maar daar houd ik van omdat het me dwingt nog duidelijker te zijn in wat ik te vertellen heb.

Margaret Price, een 5 ritmes lesgeefster uit California, schrijft het volgende:
"Jonny is een buitengewone leraar gewoonweg omwille van wie hij is. Hij is iemand met diepte en schoonheid, hij is liefdevol en heeft de uitstraling van een sjamaan. Hij creëert een intieme ruimte en is ontzettend verdraagzaam. Hij is een meester "DJGuide" die ons meevoert naar het diepste van onszelf, met elkaar en in groep. Ik heb het over Trance-dansen. Het was nogal uniek hem hier te hebben. Het is een eer hem te kennen en de gelegenheid om met hem te werken is een uitzonderlijk geschenk."


Uit: Nieuwsbrief van the Moving Center School UK
Vertaling: Pascale De Baerdemaeker

*repetition: in deze context een verwijzing naar een van de oefeningen in de workshop Mirrors: je tegenspeler spiegelt jou door te herhalen wat je zegt.