Persoonlijke & relationele groei

Vrouw zijn, een collectieve reis (Susannah Darling Khan)

Het is een reis, vrouw zijn. Wat is een vrouw? Het is een reis voor elk van ons individueel, en als cultuur. We komen uit een cultuur en geschiedenis die een opdeling gemaakt heeft tussen vrouwen en mannen, natuur en cultuur, lichaam en geest, sexualiteit en spirit. Steeds weer heeft ze mannen/ cultuur/ geest en spirit superieur gemaakt, en vrouwen/ natuur/ lichaam en sexualiteit inferieur, gevaarlijk en iets wat onder controle moest worden gehouden. Vrouw én man zijn de verliezers geworden in deze deal.

We hebben zelfs God mannelijk gemaakt. Dat is zo normaal dat we daar niet eens meer bij stilstaan. Het is niet niks. Wat zeg ik over mijn eigen relatie met goddelijkheid telkens als ik mijzelf 'hij' hoor zeggen als ik naar God verwijs? Niet dat 'zij' juist is, of alleen als correctieve schok. De heksenverbrandingen zijn niet zoveel generaties geleden. Elke vrouw die verschillend, ongewoon, sexy, alleen, vrijdenkend, magisch, excentriek of een heler was, liep het risico beschuldigd te worden. Dit heeft zijn sporen van nu onbewuste angst nagelaten in de vrouwenlijnen. Waar de heksenverbrandingen ophielden nam de zogenaamde verlichting het over, met vroege wetenschappers (respectabele geachte mensen zoals Newton) die zweerden door de sluiers van de natuur door te dringen. Zelf vergeleken ze dit expliciet met het afrukken van de kleren van een maagd en het doordringen tot de kern van haar mysterie. Dit zit in onze achtergrond. In die van elk van ons; zowel van mannen als van vrouwen.

We zijn geëvolueerd van het simplistische feminisme dat zei dat vrouwen ofwel hetzelfde waren als mannen, of van nature beter, maar het sexisme zit nog altijd verweven in onze taal en cultuur. Het is een persoonlijke reis voor elk van ons om het vrouwelijke en mannelijke, het yin en yang in ons te omarmen. We hebben allemaal verschillende mengelingen, verschillende wonden, verschillende wonden bedekt met littekenweefsel.

Een persoonlijke reis
Maar nu mijn eigen verhaal. Toen ik twaalf was, wilde ik een man zijn. Mannen leken al het plezier, het avontuur, de vrijheid te hebben terwijl vrouwen thuis bleven en het huishouden deden. Toen ik begon borsten te krijgen was ik trots want in het begin zagen ze eruit als spieren. Ik wilde Brut parfum hebben. Ik werkte op boerderijen, kon met tractors rijden, hooibalen rondslingeren, en zware gewichten dragen. Tegelijk was ik aangetrokken tot jongens en mannen, schreef ik liefdesgedichten, al de normale krachtige dingen die bij het sensueel en sexueel ontwaken van tieners horen.

Ik herinner mij dat ik mij later als tiener gelukkig voelde dat ik een vrouw was maar wist dat ik nog nooit de soort vrouw gezien had die ik wilde zijn. Ik had geen woorden voor haar, geen beelden, ik wist alleen wat ze niet was.

Veel vrouwen hebben een beetje hetzelfde verhaal. Ik groeide op in een gezin en een tijd waar vrouwen als gelijkwaardig erkend werden omdat ze niet verschillend waren van mannen. Je was gelijkwaardig als je was zoals een man. Mijn vader bewonderde mijn sterkte, mijn kracht. Dat was feministisch en paste ook in het puriteinse patroon van mijn familie en de eisen van de familiedynamiek. De jonge sexuele vrouwelijke vrouw die in mijn bloeide werd absoluut niet expliciet erkend. Overal rondom haar was er stilte, alsof ze er eigenlijk helemaal niet was, noch in mij noch in andere vrouwen noch in de wereld.

Zoals een man
Omdat ik wist dat ik op een of andere manier een heler wilde zijn en omdat ik goed was in wetenschappen, ging ik geneeskunde studeren. Ik ontdekte dat ik het haatte en stopte ermee. Kort daarna lag ik op een avond in bed en ik vroeg mij af wat ik echt, echt wilde doen. Het antwoord kwam onmiddellijk en heel helder. Ik zag mijzelf theater maken. Op een podium in een enorm amfitheater was een naakte vrouw, vastgebonden en met een prop in de mond. Het theaterstuk was haar terug opeisen van haar lichaam, haar stem, haar vrijheid. Ik wist dat het werk waarvan het pad daarheen leidde te maken had met muziek, dans, zang, lichaamswerk, theater. Mijn ontmoeting met Gabrielle Roth vond een paar jaar later plaats, nadat ik antropologie en een gestalt-opleiding gevolgd had.

Zoals een man
Toen Gabrielle begon te spreken begon ik te huilen. Dat waren de woorden die ik gezegd zou hebben als ik geweten had waar ik ernaar kon zoeken. Dit was waar ik zo naar verlangd had. Dit was een vrouw die mij kon leren over vrouw zijn. Zij en haar werk hebben voor mij de deur open gehouden zodat ik er doorheen kon wandelen.
Sindsdien dans ik de weg naar huis. Door vele valleien, over vele bergen, in doodlopende straatjes en er weer uit. Een van de doodlopende straatjes waar ik maar al te vaak ingelopen ben is te denken dat aangezien ik echt een man hoor te zijn, of zoals een man, ik dikwijls ging concurreren met Ya'Acov om de beste man te zijn, in plaats van te beseffen dat ik als vrouw, als verschillend wezen, iets verschillends maar ook heel waardevol te bieden heb. Dat was een verbazingwekkend harde noot om te kraken. Zelfs mijn bevalling deed het niet. Maar op dit moment ziet het ernaar uit dat ik eruit ben, uit die impasse in mijn eigen ziel.

Moederschap en werk
Moeder worden was groots. Bewust kiezen om volledig moeder te zijn en volledig verder te gaan met lesgeven was heel belangrijk. Ik ben gezegend dat ik op een pad ben waar ik mijn eigen contract kon schrijven. Toen Reuben (onze zoon) klein was, droeg ik of Ya'Acov hem, en we gingen door met dansen en lesgeven. Als hij honger had voedde ik hem, en ik ging verder met lesgeven. Het was nooit een probleem. Hij was erin verwekt, dus voor hem was het de normale gang van zaken. En ik wist dat het mogelijk was omdat we toen ik klein was in Afrika woonden. Elke dag zak ik de vrouwen hun kinderen dragen en hun werk doen, in de velden, bij de bron, en dansen, en zingen, allemaal met hun baby's op hun rug. Dank God voor Afrika. We zullen weten dat we als cultuur echt veranderd zijn als vrouwen en mannen kunnen werken zonder dat ze hun moederschap of vaderschap hoeven te ontkennen. Wanneer het werk kindvriendelijk geworden is. Dat zal echte verandering zijn.
Ik dank het leven dat we dat zelf hebben kunnen realiseren. Het zomerkamp is een volgende stap in die reis om de baby's, de kinderen, de moeders en vaders, de tieners, de ouderen, de hele gemeenschap van ons allen samen te brengen. We beginnen net te leren hoe we dat kunnen doen. Het is allemaal verbonden met de herintegratie van al die polariteiten. Wij voeden het, samen met vele anderen zoals jullie.

Overgangsrites
Mijn werk met vrouwen (Sanctuary bijvoorbeeld) komt voort uit mijn eigen zoeken naar het helen van mijn eigen vrouw zijn. Het ligt mij heel na aan het hart en maakt deel uit van een evolutie waarin wij samen leren, groeien en helen. Een van de punten die daarin heel sterk aan het worden is is het opnieuw creëren van overgangsriten die ons mogelijk maken elkaars vrouw zijn te verwelkomen en te vieren.

Onlangs had ik een prachtig gesprek met mijn vader en dan met mijn moeder over hoe het voor mij en hen was toen ik een tiener was. Het was zo helend om het grotere verhaal te kunnen zien, de menselijkheid van hun strijd, om de liefde van ons allen te voelen. Het was zo'n zegen om dit te kunnen delen met hen terwijl ze beiden nog leven. Een van de eenvoudigste en krachtigste dingen die ik ooit gehoord heb was het advies van een man (die juist zijn vader verloren had) aan andere mannen: "ga met je vader praten, van hart tot hart, terwijl hij nog leeft!" Dus ik geef het door: "als het mogelijk is, gan dan vanuit je hart met je moeder en vader praten!"

Nu kan ik beginnen een paar namen te geven aan die vrouw die ik wilde zijn maar niet kon zien. Ze is mooi, en trots en sterk en vrij, en grappig, en vriendelijk, en een beetje gek. Ze heeft een geweldig gevoel voor humor. Ze is kwetsbaar en eerlijk en sexueel. Ze geniet volop van zichzelf, van het leven, van ontdekkingen, van de wind in haar haren. Ze is dronken van de geur van het leven. Ze wacht niet. Ze verandert. Ze wordt weerspiegeld in een berg, een rivier, een wild paard, een klein bloempje, de bladeren die ritselen in de wind, de sterren in de nacht, de geur van de roos. Ze schenkt leven en ze vernietigt. Ze is niet dezelfde als de laatste keer dat je haar zag. Ze is mysterieus, ze kan niet onder controle gehouden worden, ze glipt tussen je vingers. Als je denkt dat je weet wie ze is, verdwijnt ze. En ze is prachtig en ik buig voor haar.

Susannah Darling Khan

 

OWC - Persoonlijke & relationele groei